La vie quotidienne - 12 september 2011

Het lijkt nog maar afgelopen weekend dat mijn ouders en zus me moederziel alleen in Parijs achterlieten. Ik had pas une idée* wat ik zou gaan doen en hoe ik me zou gaan redden. Ik zit hier nu ongeveer 2,5 week. De stand van zaken?

Kennis van Parijs:
Ik ben verdwaald geraakt! Plusieurs fois* zelfs, ik geloof een keer of vier nu. Ik ben begonnen met mijn eigen arrondissement, mijn wijk hier, te verkennen. Die is behoorlijk groot, dus er viel genoeg te zien. Ik ken inmiddels de straten rond mijn eigen avenue en weet de snelste route naar de winkelstraat en een kraampje waar de crêpes betaalbaar zijn.

Inburgeringsproces:
Ik heb een Frans mobieltje met een Frans nummer, ik heb een kaart voor de Parijse bibliotheken, en sta ingeschreven voor een talencursus. Mijn semester begint eind september/begin oktober, en ik heb vanaf oktober ook gratis OV (YEAH). Ik ben in staat een soort-van-praatje te maken met Franse mensen, al snap ik dan alleen de ruime lijnen van het verhaal.

Toeristenfactor:

Oke, ik ben nog wel een dikke toerist. Van het weekend heb ik oooh- en aaaah-end bij de Sacre Coeur gestaan, en verder plan ik ook andere uitjes naar toeristische plekken. Het graf van Napoleon, de Notre Dame, het cafeetje van Amélie, de Eiffeltoren (duh)..Ik heb al wel wat gezien, maar het to-see-lijstje is nog mijlenlang. De toeristenfactor zal voorlopig dus nog wel hoog zijn.

Sociaal:

Ik heb vrienden! Ik ga ieder weekend –en soms doordeweeks- er op uit met andere Nederlandse au pairs. Ik ben nog steeds van plan ook te gaan meeten met niet-Nederlandse au pairs om mijn Frans op te krikken, maar de groep die we nu hebben is ook erg gezellig. We hadden elkaar als niet-au pairs misschien nooit aangesproken, maar met de meeste mensen klikt het goed. Sommige van hen ken ik nu ongeveer twee weken, anderen pas sinds twee dagen. Het is ontzettend gaaf te merken dat we als groep ‘samentrekken’. Problemen met de kinderen, de ouders, de taal of iets anders? De hele groep probeert te helpen. Ik ben erg blij dat ik ze ken, ik ben hier in ieder geval niet Koos vriendloos:).

De kids:

Les enfants* zijn me nog erg aan het uitproberen. Robin is een echte clown, en ik kan zijn snelle Franse grapjes en monologen vaak niet eens bijhouden. Hij luistert over het algemeen goed, hij heeft zoals alle kinderen wel zijn buien. Axelle is iets pittiger. Het ene moment zit ze in een Eva-is-leuk-bui en kunnen we bavarder*, chanter* of jouer des jeux* ensemble*. Het volgende moment heeft ze een Eva-is-stom-en-ik-puber-bui, en dan... Gaat het allemaal wat lastiger. Ik denk dat het uitproberen zijn piek nog niet heeft bereikt, en ik bereid me mentaal voor het moment dat les petites* echt losgaan.

Eliott is erg zelfstandig, hij kan prima een hele middag op zijn kamer zitten met zijn geliefde computer. Toch is hij ook wel van de gezelligheid, hij komt soms kletsen als ik sta te koken of als hij net uit school komt. Op het moment dat ik over les devoirs* begin (of beter: het maken ervan) druipt hij meestal wel af.

Heimweefactor:

Ça va. Ik heb al wel een heimwee-aanvalletje gehad, maar ik heb mezelf er bovenop kunnen helpen:). Nogmaals, ik ben heel blij met de vrienden die ik hier heb gemaakt. Doordat we er samen veel op uit gaan voel ik me toch een beetje thuis met mijn eigen taal, en heb ik mensen op wie ik terug kan vallen.

Nouja, jusqu’à maintenant gaat het dus eigenlijk wel prima. De kinderen luisteren over het algemeen, de ouders zijn erg aardig, ik heb een leuke vriendengroep en snap het metrosysteem prima. Mijn leven is leuk en ik red me prima. Hoera!

Leer Frans met Eva
pas une idée - geen idee
plusieurs fois - meerdere keren
les enfants - de kinderen
bavarder - kletsen
chanter - zingen
jouer des jeux - spelletjes spelen
ensemble - samen
les petites - de kleintjes (A+R)
les devoirs - het huiswerk

Only because I look so good

Ik liep laatst over de markt. Kramen in overvloed: du fromage*, du poulet* die ze ter plekke voor je aan stukken snijden, des légumes*, fruit… Marktmannen overbluffen elkaar in rap Frans met hun geweldige prijzen. Prachtig. Zo lelijk als ‘TIEN TULPEN VOOR VIER ÉÚRO, TIEN TULPEN VOOR VIER EURÓ’ in het Nederlands klinkt, zo mooi klinkt het in het Frans. Iedere vrouw die mogelijk een huisvrouw is (lees: die boven de 35 is) wordt persoonlijk aangesproken en overgehaald door een aankoop door de charmante marktmannen.

Enfin, ikzelf kijk niet naar groenten of bloemen. Ik kijk naar des chaussures*. Des chaussures et des sacs*. Zodra ik even stil blijf staan bij een kraam, komt er direct een verkoper naar me toe. Een jonge gast, van een jaar of twintig. Een Indiër. Zijn naam spreek je uit als Amèn, en we kletsen een beetje in Frans en Engels.

Tijdens de smalltalk wordt al snel duidelijk dat we allebei ergens op uit zijn: Hij op mijn telefoonnummer, ik op korting. We kletsen wat over Frankrijk, over wonen in Parijs en de Franse taal. Jawel hoor, terloops vraagt hij of ik al een Frans nummer heb. Helaaaaaas, opeens heb ik dat nog niet. Echt heel jammer, want anders had ik misschien wel héél even nagedacht voor ik 'nee' zou zeggen.

Nu is het mijn beurt.
Weifelend kijk ik naar de tas die hij eerder voor me van een rek heeft gehaald. Ik herhaal nog eens dat ik pas nèt in Parijs ben, en dat dat tientje misschien toch net teveel is. ‘Het arme au pair-leven’, glimlach ik met mijn beste geef-me-toch-korting(-verdomme-)blik. Nog voor hij iets zegt weet ik dat ik gewonnen heb. Die korting is van mij. Hij kijkt even om zich heen en ziet zijn baas niet in de buurt staan. ‘Only because you look so good’, komt er in Indiaas-Engels uit. Ik glimlach liefjes, en geef hem de tas om te verpakken. Stralend bedank ik hem wanneer hij me mijn tas teruggeeft. ‘Tot volgende week?’ vraagt Amèn hoopvol. Tuurlijk. Als je nieuwe tassen hebt.

Leer Frans met EvaVous êtes vraiment très jolie - u bent echt erg knap

le fromage - de kaas

le poulet - de kip

les légumes - de groenten

les chaussures - de schoenen
le sac - de tas

à la bibliothèque

Franse mensen houden van lezen, schijnt. Joh, als je 58 bibliotheken in één stad propt, móét je het bijna wel leuk gaan vinden. Met één pasje kan je in elke bieb terecht, superhandig. Je kan 20 boeken per keer meenemen (that is: als je dat meegezeuld krijgt), en mag ze drie weken houden. Topsysteem.
De pasjes zijn ook erg mooi. Ik heb er laatst ook één gehaald. Donkerblauw zijn ze, met mooie witte  letters, en je naam op de achterkant. Schitterend. Met zo’n pasje ben je net even beter dan de rest, iedere keer dat je hem in de omgeving van een bieb nonchalant tevoorschijn haalt. Niet per se omdat je naar binnen gaat, maar gewoon zodat iedereen even ziet dat jij een biebkaart hebt. Je ziet hun jaloerse blikken. ‘Gaat ze weer hoor, met haar biebkaart. Ze denkt zeker dat ze beter is als ons’.
En inderdaad, want met deze biebkaart onderscheid ik me van de minder literair begaafden in de stad. Ik verhef me boven de andere migranten die proberen Frans te leren via de Franse Metro of tvshows. Ik doe niet aan die oppervlakkige prullaria. Ik haal boeken.
Bóéken, met een kaft en letters. Met een auteur die bekend is, en bovendien heel Frans. Boeken waar een citaat achterop staat van een bekend recensent, die het boek looft in een woordenkeus waar je u tegen zegt. Prachtig, zulke boeken. Alles zit erin, paginanummers, een voorblad. Ongelooflijk.

Prachtige voorkant, ook dat nog. Jeweetwel, met veel kleur. Een mooie tekening bijvoorbeeld, en dan staat de titel er ook nog op. De uitgever trouwens ook, met zo’n mooi logo erbij. Topgasten, die uitgevers. Vakmannen.

Vandaag in de bibliotheek voelde ik me geheel in mijn element. Ik liep achteloos langs de studerende studenten, knikte terug naar de bibliothecaresse alsof ik nooit naar een andere bieb ben geweest, en pakte zelfverzekerd een boek uit de kast. Ja, dat boek zou ik gaan lezen.
(Later bleek het boek in kwestie erg saai te zijn, dus ik heb het teruggezet en in plaats daarvan een Franse shopaholic gehaald. En Harry Potter. En nog een boek dat er wel oké uit zag. Het laatste boek is echt Frans, FransFrans en niet vertaaldFrans. Ik word een topimmigrant.)

Leer Frans met Eva
à la bibliothèque - in de bieb

Vous n'êtes pas d'ici...

Van de week heb ik me ingeschreven voor een talencursus. Dat hoort, als je niet wil blijven rondlopen als een Pool in Nederland. Uit een lijstje met opties heb ik voor Institution Française gekozen.
Goed, ik erheen.

Eenmaal daar word ik in heel langzaam onderbouw-Frans geholpen. 'Voulez-vous vous inscrire*?', vraagt een bebrilde man, terwijl hij doet alsof hij wat opschrijft. Ik knik, en de man gaat verder: 'Vous avez fait un test*?'. Wederom het schrijfgebaar. Als ik antwoord dat ik de test nog niet heb gemaakt, maar daar juist voor ben gekomen, glimlacht de man. Het is een vervelende glimlach. Een nou-meisje-dan-zal-ik-jou-wel-eens-eventjes-helpen-grijns/glimlach. Als hij me vervolgens geruststellend vertelt dat 'c'est pas dif-fi-cile, c'est fa-cile*', besluit ik dat ik hem niet mag. Ik pers er nog een beleefd bedankje uit als hij me de test geeft, en loop naar de toetsruimte.

De toets is verder trouwens niet erg moeilijk. Het mondeling dat erop volgt is lastiger. Het wordt afgenomen door een wat oudere vrouw. Ze heeft een donssnorretje en een grote moedervlek op haar bovenlip. Niet erboven, erop. Iedere keer dat de vrouw begint met praten, beweegt de moedervlek mee. Fascinerend.

Ik probeer me te concentreren op wat de vrouw zegt. Wat ik een goede oplossing vind voor le chômage*? Geen idee. Terwijl ik een antwoord in elkaar knutsel vraag ik me belangrijkere dingen af. Wat zou moedervlek zijn in het Frans? Dát zou ik eens op moeten zoeken, in plaats van van dat huis-, tuin- en keukenFrans. Moedervlek... Ik heb het eerder gehoord... Tache de la mère? Nee.

Terwijl dit levensvraagstuk in mijn hoofd blijft malen, zuig ik het ene na het andere verhaal uit mijn duim. Al mijn basisFrans gooi ik op tafel. Ik heb goede cijfers voor economie. Ik doe aan volleybal. Ik heb een paard. En een vriendje. Mijn vriendje heet A-Z-I-Z.
Opeens verklaart de vrouw dat mijn mondeling is afgelopen. Verdwaasd kijk ik op van haar bovenlip. Afgelopen?

Vrolijk verklaart de vrouw dat ik bovengemiddeld heb gepresteerd, op niveau B2. De vrouw kijkt trots, alsof ze het zojuist zelf heeft behaald. Ze lacht breed naar me, en haar moedervlek stijgt tot halverwege haar snorretje.
Ik bedank haar, en ga mijn lesschema regelen. Als ik omkijk, lacht ze nog steeds. Dan weet ik het weer. Grain de beauté*.

Leer Frans met Eva
Vous n'êtes pas d'ici - U bent niet van hier
Voulez-vous vous inscrire? - Wilt u zich inschrijven?
Vous avez fait un test? - Heeft u een toets gemaakt?
C'est pas difficile, c'est facile - Het is niet moeilijk, het is makkelijk
Le chômage - de werkloosheid
Grain de beauté - moedervlek

Un peu de magique

Al betekent het dat je extra goed op je tas moet letten, het heeft wel wat. Muziek in le metro*. Één halte na mij stapt er een dikke man in, met zijn accordeon al in de aanslag. Zodra de deuren sluiten, begint hij zachtjes te spelen, met pretoogjes om zich heenkijkend. Het is blijkbaar een bekend deuntje, want  er beginnen mensen mee te neurieën. Gezellig. De accordeonist begint te stralen. Hij wordt erkend. Hij begint steeds harder en sneller te spelen. Razendsnel. Rechts van me begint een man te dansen. Door de hele metro klinkt het geluid van tikkende voeten, slechts overstemd door de prachtige klanken van de accordeon. Schitterend. Er wordt geglimlacht, Parijs licht op. Als het lied ten einde lijkt te komen, klapt een peutertje in zijn handen. ‘Encore*!’, roept het ventje. ‘Encore, encore!’. En jawel hoor, de man zet een nieuw vreugdeliedje in. De plotselinge joie de vivre* is bijna voelbaar, in de kleine ruimte van de metro.

Een halte. Een man in uniform stapt de metro in. De accordeonist schrikt. Hij springt de metro uit, net voor de deuren sluiten. De magie is weg, de metro is stil. Flauw hoor.

Leer Frans met Eva
Un peu - een beetje
la magique - de magie

le metro - de metro
Encore - nog (nog een keer)
joie de vivre - levensvreugde

Bienvenue à Paris

Bonjour tout le monde!*
(Deze post is geschreven op vrijdag 27 augustus, maar door internetproblemen nu pas geplaatst)
Ik ben er! In de stad van de mode, van de liefde. De stad die barst van de immigranten en oude gebouwen, van restaurants en groentenboeren.

Gisteren ben ik aangekomen. Na een kennismakingsrondje en een rondleiding kreeg ik mijn kamer te zien. Zo lang als het duurde om in te pakken, zo snel was ik uitgepakt. Mijn leven, eerst in een koffer en drie dozen, is nu door mijn chambre de bonne* verspreid. Michelle's vergeetmenietjes zijn geplant, alle meeneembare cadeautjes ingeruimd.

Vandaag, vrijdag, heb ik een rondleiding gehad door de buurt om te zien waar de kinderen naar school en hun miljoen activiteiten gaan. Hiermee kom ik meteen op het eerste punt dat Nederland van Frankrijk kan leren: Op één activiteit na zijn alle naschoolse activiteiten binnen hetzelfde gebouw te vinden. Super! Ik had al talloze nachtmerries gehad, waarin ik mijn lieve enfants* over de rues* van Parijs zou moeten slepen, op zoek naar de tennisbaan of pianoleraar. Uitgeput zou ik uiteindelijk neerstorten, ontroostbare kinderen aan mijn zijde, en ik zou falen in het au pair-zijn. Ha, niet dus. Nederland zuigt en Parijs heeft het slim bedacht, 1-0.

De kinderen zijn tot nu toe engeltjes. Ik was gewaarschuwd dat ik flink getest zou kunnen worden, maar ik heb er tot nu toe nog niks van gemerkt (waarschijnlijk omdat er telkens een ouder of nanny in de buurt was). Ik geniet ervan zo lang het duurt, volgende week breekt mogelijk de hel los.
Goed, dat is het pour le moment*. Ik ga gauw naar beneden (8 trappen! 8!) om avondeten te gaan zoeken met maman, papa en Anna.


Leer Frans met Eva
Bienvenue à Paris - welkom in Parijs
Bonjour tout le monde - hallo iedereen
chambre de bonne - dienstbodekamer (lees: bezemkast)
enfants - kinderen
rues - straten
pour le moment - voor nu

De laatste dagen

Het is inmiddels 14 augustus, nog maar 11 dagen voor ik vertrek. Ik ben bezig de laatste dingen te regelen: Mijn kamer opgeruimd krijgen (10-jaren plan), een leuk cadeautje voor mijn kinderen vinden, uitzoeken of ik over wil stappen naar een internationale kortingskaart voor de trein, en vooral alle uitstapjes maken die ik nog had gepland.
Ik heb vanochtend mijn laatste ochtend in het Carlton President Hotel gewerkt, na drie jaar zeg ik mijn baantje als kamermeisje gedag. Al ga ik mijn lieve collega's wel missen, het is een lekker idee dat ik nu niet meer andermans zooi hoef op te ruimen (tot ik in Parijs kom, ha-ha).
Nog maar twee dagen in de snackbar te gaan, mijn laatste avond als oppas heb ik er al opzitten. Claudia is mijn gelukkige opvolger als frietenbakker en de gelukkige erfgename van een paar oppasadresjes (Clau, succes =D).

Ik begin al wat nerveuzer te worden voor mijn vertrek (of eigenlijk: voor mijn aankomst). Ik hoop dat het allemaal meevalt en dat ik jullie niet allemaal keihard vanaf dag één ga missen.

Voor mijn vertrek heb ik Lowlands nog om naar uit te kijken, en ervoor natuurlijk mijn afscheidsfeestje. Net genoeg tijd om jullie nog een keer te zien en te spreken dus:)
Volgende post: vanuit Parijs!