Lancel

Rond alle toeristische plekken van Parijs heb je winkelstraten zitten. Daarin zitten niet zomaar winkels, maar dúre winkels. Eén van die winkels is Lancel, te vinden vlakbij de Opera.

Nu alle etalages extra mooi en kerst-ig zijn, werp ik graag een blik naar binnen bij winkels zoals Lancel. Een blik, want ik zou in mijn spijkerbroek en nek-zonder-diamanten nooit naar binnen durven stappen.

De winkel heeft de grootte van een flinke woonkamer, en in de winkel staan hooguit 20 tassen tentoongesteld. Om de tassen heen staan vier mannen. Mannen in pak. In dure, zwarte pakken, met donkerrode stropdassen met een merktekentje dat ik niet herken. De pakken zijn op maat gemaakt. De schoenen zijn gepoetst, de baarden weggeschoren, het haar gestyled. De mannen hebben allevier een oortje in, zodat ze met elkaar kunnen communiceren binnen de ruimte van 25m².

Af en toe kijken de manen op hun rolex of rommelen ze aan hun oortje. Eén man is de gastheer, hij draagt zo’n overdreven jasje met zwaluwstaart-achterkant. Wie binnenkomt, krijgt een knikje en een korte groet van de gastheer. De mond van de gastheer beweegt, en ik gok dat de potentiële koper welkom geheten wordt. Zeker weet ik het niet, want door het dikke glas dat volk van elite scheid is het lastig te horen.

Terwijl meneer en mevrouw Potentiele Koper rustig aan de tassen bekijken, komen de mannen in pak in beweging. Als aasgieren cirkelen ze nonchalant om meneer en mevrouw heen. Wanneer mevrouw een tas heeft gekozen en deze door haar ongelukkige man naar de kassa laat brengen, staan de mannen op scherp. Hun ogen flikkeren van de vrouw naar de deur, en terug. Alsof de vrouw op haar hakken van 12 centimeter ieder moment de tas kan grijpen en wegrennen.

Zodra de creditcard geaccepteerd wordt, ontspannen de mannen zich weer. Er wordt geglimlacht. De deur wordt voor ze opengehouden op hun weg naar buiten. Mevrouw wordt een bonne journée gewenst, meneer krijgt een meelevend knikje. Op naar de volgende klant.

Mes amis à Paris

'10 maanden alleen naar Parijs, dat is toch wel wat', hoorde ik veel voor ik weg ging. 'Krijg je dan geen heimwee?'
Heimwee kon ik niet bepaald inschatten. Het idee dat ik 'alleen' in Parijs zou komen te zitten, heb ik nooit zo eng gevonden. Ik heb snel Nederlandse vrienden gemaakt, en ook de internationale kring wordt langzaamaan uitgebreid. Daarnaast importeer ik er flink op los.

Anna was de eerste die durfde naar Parijs te komen. Met een spotgoedkoop ticket van Eurolines is ze met de bus voor vier dagen op en neer gekomen. De ene dag veel lopen en lekker uit eten, de andere dag lekker rustig aan met thuis chillen, koken, en 's avonds naar de bioscoop.
Met Anke ging het nog rustiger aan. 'Ik kom voor jou, niet voor de stad', had ze gezegd. Prima! Weinig toeristendingen gedaan (al zijn we natuurlijk wel naar de Eiffeltoren geweest), en veel gehangen op terrasjes, bankjes, en lekker precies gedaan waar we op het moment zin in hadden. 's Avonds haalden we de chillheid van overdag in met stappen/kroegen, èn we zijn naar het wereldberoemde La Cantatrice Chauve geweest.
Afgelopen weekend waagde ook Rutger het erop hier te komen. Ha, als Parijsmaagd heb ik geprobeerd hem de hele stad door te sleuren voor de bekende plekken. De hele dag lopen (lekker, de Eiffeltoren, de Sacre coeur, en alle andere trappen in Parijs beklimmen) en de dag afsluiten met Happy Hour in cafés die voor mij ook weer nieuw waren. Van de mona lisa tot de kleine wijkjes, hij heeft volgens mij wel een overzichtje Parijs gekregen. Hij heeft zelfs een woord Frans geleerd :)

Na deze drie houdt het bezoekuur(jaar) nog niet op. Over een paar weken komt mijn moeder me opzoeken, vervolgens ga ik zelf naar huis om kerst met de familie (en vrienden thuis) te vieren. Vervolgens ga ik terug naar Parijs om oud & nieuw met de Parijse vrienden te vieren, en breng ik Mayra, Yorick en Jens daarvoor mee. Yorick en Jens maken er een weekendje van, maar Mayra blijft anderhalve week. Whoa, die gaat ècht heel Parijs zien (met mij buiten werkuren als uitstekende tourguide, uiteraard). Na die drie komt Nina nog langs, en ga ik in februari wéér naar huis voor een meeloopdag.
Ook Michelle en Emma komen nog een keer langs, en anderen zijn natuurlijk ook welkom.
Alleen zit ik tenminste niet.

Un peu de magique

Al betekent het dat je extra goed op je tas moet letten, het heeft wel wat. Muziek in le metro*. Één halte na mij stapt er een dikke man in, met zijn accordeon al in de aanslag. Zodra de deuren sluiten, begint hij zachtjes te spelen, met pretoogjes om zich heenkijkend. Het is blijkbaar een bekend deuntje, want  er beginnen mensen mee te neurieën. Gezellig. De accordeonist begint te stralen. Hij wordt erkend. Hij begint steeds harder en sneller te spelen. Razendsnel. Rechts van me begint een man te dansen. Door de hele metro klinkt het geluid van tikkende voeten, slechts overstemd door de prachtige klanken van de accordeon. Schitterend. Er wordt geglimlacht, Parijs licht op. Als het lied ten einde lijkt te komen, klapt een peutertje in zijn handen. ‘Encore*!’, roept het ventje. ‘Encore, encore!’. En jawel hoor, de man zet een nieuw vreugdeliedje in. De plotselinge joie de vivre* is bijna voelbaar, in de kleine ruimte van de metro.

Een halte. Een man in uniform stapt de metro in. De accordeonist schrikt. Hij springt de metro uit, net voor de deuren sluiten. De magie is weg, de metro is stil. Flauw hoor.

Leer Frans met Eva
Un peu - een beetje
la magique - de magie

le metro - de metro
Encore - nog (nog een keer)
joie de vivre - levensvreugde

Bienvenue à Paris

Bonjour tout le monde!*
(Deze post is geschreven op vrijdag 27 augustus, maar door internetproblemen nu pas geplaatst)
Ik ben er! In de stad van de mode, van de liefde. De stad die barst van de immigranten en oude gebouwen, van restaurants en groentenboeren.

Gisteren ben ik aangekomen. Na een kennismakingsrondje en een rondleiding kreeg ik mijn kamer te zien. Zo lang als het duurde om in te pakken, zo snel was ik uitgepakt. Mijn leven, eerst in een koffer en drie dozen, is nu door mijn chambre de bonne* verspreid. Michelle's vergeetmenietjes zijn geplant, alle meeneembare cadeautjes ingeruimd.

Vandaag, vrijdag, heb ik een rondleiding gehad door de buurt om te zien waar de kinderen naar school en hun miljoen activiteiten gaan. Hiermee kom ik meteen op het eerste punt dat Nederland van Frankrijk kan leren: Op één activiteit na zijn alle naschoolse activiteiten binnen hetzelfde gebouw te vinden. Super! Ik had al talloze nachtmerries gehad, waarin ik mijn lieve enfants* over de rues* van Parijs zou moeten slepen, op zoek naar de tennisbaan of pianoleraar. Uitgeput zou ik uiteindelijk neerstorten, ontroostbare kinderen aan mijn zijde, en ik zou falen in het au pair-zijn. Ha, niet dus. Nederland zuigt en Parijs heeft het slim bedacht, 1-0.

De kinderen zijn tot nu toe engeltjes. Ik was gewaarschuwd dat ik flink getest zou kunnen worden, maar ik heb er tot nu toe nog niks van gemerkt (waarschijnlijk omdat er telkens een ouder of nanny in de buurt was). Ik geniet ervan zo lang het duurt, volgende week breekt mogelijk de hel los.
Goed, dat is het pour le moment*. Ik ga gauw naar beneden (8 trappen! 8!) om avondeten te gaan zoeken met maman, papa en Anna.


Leer Frans met Eva
Bienvenue à Paris - welkom in Parijs
Bonjour tout le monde - hallo iedereen
chambre de bonne - dienstbodekamer (lees: bezemkast)
enfants - kinderen
rues - straten
pour le moment - voor nu