Walvissen in de metro

Eigenlijk is Frankrijk een heel normaal land, net zoals alle andere heel normale landen. Ze kampen met problemen als werkloosheid, achterstandswijken en verloedering van normen en waarden. Ze hebben ook, net als veel landen, te maken met een ander probleem: overgewicht.

Dikke koppen op nauwelijks zichtbare nekken op hangbuiken op kwabbige beentjes; dikzakken heb je hier ook. De enkeling onder de vetbollen die nog smal genoeg is om zich door metropoortjes te persen, neemt vervolgens in de metro anderhalve plaats in. Een dikke buik hangt over twee dikke bovenbenen heen.

De papzak van vandaag probeert op adem te komen van het semi-sprintje dat getrokken moest worden om de metro te halen. Met veel moeite wordt er een tas opgetild en op een stukje knieën gezet dat niet verdwenen is onder de vetlaag die deze man zijn ventre* noemt. Er komt een verfrissend drankje tevoorschijn, om bij te komen van de harde arbeid van net. Het is een flesje cola. Cola light. Na een paar slurpende slokjes te hebben genomen, kijk het Michelin mannetje tevreden om zich heen. Hij heeft zijn metro gehaald en een beetje cola kunnen drinken, zijn leven moet erg leuk zijn.

We stoppen bij een nieuw station en een meisje van mijn leeftijd stapt in. ‘Pardon’, hoor ik haar zeggen. ‘Zou ik hier kunnen zitten?’ Ze wijst op het opgeklapte stoeltje naast de man. De man maakt een ga-je-gang-gebaar en probeert zijn buik opzij te houden zodat het stoeltje naar beneden kan. Het meisje probeert met plaatsvervangende schaamte het stoeltje uit te klappen, maar de man neemt teveel ruimte in. De hele metro lijkt toe te kijken als het meisje beschaamd aan de man vraagt of hij misschien even op wil staan. Meneer houdt zich met twee handen vast en hijst zich overeind.

Het meisje wil net gaan zitten als we door een beruchte metrobocht vliegen. De tientonner had zich niet stevig genoeg vastgehouden en slingert nu door de metro. Een meneer naast me houdt beschermend zijn armen op en verderop grijpt een moeder haar kinderen om ze te beschermen van de verpletteringsdood.

We rijden weer recht, en de baleine* grijpt zich met twee handen vast. Zweetpareltjes blinken op zijn voorhoofd. Zich stevig vasthoudend schuifelt hij varkenspootje voor varkenspootje terug naar zijn plek. Hij laat zich uitgeput weer op het stoeltje naast het meisje zakken, die daarbij deels onder een van zijn kwabben verdwijnt. Bijna onhoorbaar piept ze, en probeert op te schuiven op haar plek. Het is al te laat, ze zit gevangen onder de vele lagen buik van de man.

Mijn metrohalte komt in zicht, en spijtig sta ik op. Ik had graag het einde van dit verhaal gezien. Terwijl ik het metrostation uitloop snap ik opeens waarom de Parijse metropoortjes zo smal zijn. Om dikzakken buiten te houden.

Leer Frans met Eva

Le ventre – de buik
La baleine – de walvis

Hemaworst met korting

Als je in Parijs met de metro naar Chatelet-Les Halles gaat (daar gaan vier metrolijnen en drie RER’s heen, dus zo moeilijk is dat niet) en kiest voor uitgang ‘rue Rambuteau’, heb je een flinke kans opeens Nederlands op te pikken. Vaak toeristen, soms immigranten. Waarom? Op rue Rambuteau 118 zit de Hema. Jawel.

Iedere keer als ik deze Hema in kom lopen, is het alsof ik weer even in Nederland ben. Ze hebben er de ronde Hemaprijzen, de vaste Hemaproducten met Nederlandse namen en erná pas de Franse vertalingen, en een hoop Nederlands snoepgoed.
Tijdens mijn bezoek besloot ik per direct een ode aan de Hema te schrijven in blogvorm, toen me iets opviel. Iets voelde niet goed, terwijl ik daar rondliep. Er miste wèl wat... Al rondlopend en peinzend kwam ik er opeens op. Er is geen Hema rookworst in de Hema! Schandalig! De Hema zonder rookworst is als een patisserie zonder éclairs, een middelbare school zonder huiswerk of Koninginnedag zonder oranje. Het hoort gewoon niet.

Op dat moment werd er wat omgeroepen in de rookworstloze prachtwinkel. Ik zal jullie het gebrabbel besparen en een vertaling plaatsen. ‘Iedere zaterdag is er gratis koffie voor de klanten van de ‘Ema. Deze wordt jullie graag ingeschonken door Franse-naam-die-ik-dus-niet-kon-onthouden bij de ingang.’ Hierna kwam het mooiste: ‘Wegens Saint Nicolas is er deze week ook een speciaal Saint Nicolas-lekkernij’. Jeeeej! Terwijl ik op de koffiejongen afstormde zag ik dat er, naast zijn koffiemachine, al enquêtes klaarlagen. Of je, tijdens het genieten van je gratis koffie en gratis speculaaskoek, wilde invullen hoe tevreden je was. Ik keek in de doos met ingevulde enquêtes en zag dat mijn voorganger met koeienletters ‘ROOKWORST’ had ingevuld bij de vraag ‘wat mist u nog in ons assortiment?’. Ha, die snapt het. Ik vulde zelf ook een enquête in, met hetzelfde antwoord als de meneer voor me.

Die rookworst moet er komen.