'On a gagné!'

François Hollande heeft gewonnen! Voor het eerst sinds ’58 heeft een socialist een rechtse rakker kunnen verslaan in de presidentiële verkiezingen, en wel met 51,8% van de stemmen. De stad was in opperbeste stemming.


Het exacte moment waarop Het Nieuws, De Uitslag, bekend werd gemaakt, was zondagavond 6 mei om 20.00. Ik zat niet aan de buis gekluisterd, maar liep over straat. Hoe dichterbij de uitslag kwam, hoe meer de sfeer op straat veranderde. De relaxte zondagavond-stemming had plaats gemaakt voor een gespannen maandagmorgen-stemming. Ik voelde me zelf ook steeds nerveuzer worden. Het gaat weliswaar niet om mijn president, maar deze uitslag was wel bepalend voor het humeur van mijn directe omgeving. De verkeerde president betekent ofwel een chagrijnige hostvader, ofwel een chagrijnige lerares Frans.

Ik hoopte, daar op straat, een aanwijzing te kunnen vinden wanneer le moment suprême aangebroken zou zijn. Terwijl mijn ogen de straat afscanden naar Sarkozy- en Hollande aanhangers, viel mijn oog op een open raam. Achter het raam was een enorm tvscherm te bewonderen. Top, ik zou de uitslag kunnen volgen. ‘Nog drie minuten!’ schreeuwde een vrouw vanuit haar raam. De mensen op straat gingen zo mogelijk nog sneller lopen, om op tijd thuis en bij hun tv te zijn. De laatste dertig seconden werden via het televisiescherm afgeteld, en toen verscheen Hollande’s foto in beeld. Gewonnen!

Meteen veranderde de verlaten straat in een soort jungle. Auto’s toeterden, mensen schreeuwden vanuit hun ramen, onverstaanbare spreekkoren begonnen leuzen te brullen. Terwijl ik verder liep richting een grote avenue werd het erger en erger. Als ik niet beter zou weten zou ik denken dat er rellen waren, maar iedereen was in euforische sfeer. Kleine kinderen stonden op hun balkonnetjes te zwaaien met de Franse vlag terwijl het lawaai maar toenam en toenam. Normale auto’s, taxi’s, pizza-brommertjes; iedereen was zijn toeter aan het mishandelen. Ook de mensen op straat deden flink hun best hun joie de vivre om te zetten in lawaai, door met hun vuisten op rolluiken te roffelen en vooral heel hard te schreeuwen.

Vooruit, voor deze ene keer vond ik het niet erg om Franse mensen alleen maar over politiek te horen praten tijdens het avondeten.

Sarkozy ou Hollande?

Er is voor Franse mensen meer in het leven dan goede wijn en veel baguettes. Nee, niet slakken. Ook niet mode. Politiek. Deze nationale hobby lijkt door geheel stemrechtig Frankrijk uitgeoefend te worden. Geobsedeerd zijn ze erdoor. Het zijn hier niet alleen de volwassenen, ook de jongeren zijn fanatiek politiek geëngageerd. Ik ben al eens aangesproken in een kroeg met de vraag ‘Dus.. Hollande of Sarkozy?’

Zondag 22 april is de eerste ronde van de presidentiele verkiezingen. Deze ronde moet gaan beslissen welke twee politiekelingen het gaan schoppen tot de tweede ronde, de finale van France’s Next President. Al zijn hier ook vrouwen die zich kandidaat willen stellen, het is zeer waarschijnlijk dat het eindrondje debatteren zal gaan tussen twee mannen. In de rechterhoek hebben we Nicolas Sarkozy van l’Union pour un Mouvement Populaire, huidig president van de Franse Republiek. Hij heeft flinke wenkbrauwen, flinke oren en flink praatjes. In de linkerhoek hebben we François Hollande van le Parti Socialiste, niet-huidig president van de Franse Republiek. Hij heeft een bril, hij heeft een pak, en hij is een socialist. ‘le changement, c’est maintenant*’ tegen ‘France forte*’.

Afgelopen weekend hebben beiden kandidaten een speech gehouden om de laatste kiezers voor zich te winnen. Aangezien Sarkozy’s speech het dichtst bij was, besloot ik daar maar heen te gaan. 150.000 man verzamelden zich op Place de la Concorde om te luisteren naar linkse praatjes. In de rij om langs de beveiligingspoortjes te komen vang ik vlagen op van gesprekken. ‘Zonder Sarkozy zijn we verloren.’ ‘Met Hollande zullen we net zo eindigen als Griekenland en Spanje’. ‘Die man is de toekomst van Frankrijk’. ‘We gaan winnen!’

Eenmaal op het plein zijn eerst een aantal andere linkse mensen aan de beurt om te spreken. Via grote schermen volg ik hun speech. Als Sarkozy eenmaal aan de beurt is, verandert Place de Concorde even in Hollywood, met Sarkozy als VIP op de rode loper. Terwijl er helden-filmmuziek wordt afgespeeld loopt Sarko richting podium. Hij lacht, schudt handen, en komt precies op het einde van zijn aankomstdeuntje aan bij de microfoon.

Hij preekt over een sterk Frankrijk, over haar stille linkse kiezers, over hoe hij Frankrijk gaat helpen. De menigte joelt en juicht. Franse vlaggen wapperen. Tussendoor wordt de speech regelmatig onderbroken omdat spreekkoren hun liederen aanheffen. Het hoopvolle ‘on va gagner*’ verandert in een enthousiast ‘on a gagné, on a gagné*!’ Als Sarkozy op strenge toon begint over zijn tegenstander François Hollande en het doemscenario dat de rechtse kandidaat zijn programma durft te noemen, slaat de sfeer om. ‘Boeeeeeh’, begint het Franse volk. Hollande brengt ons de afgrond in, het is een lafaard en nog veel meer.

Samen met wat andere Nederlandse meisjes staan we sceptisch te luisteren. Het is een ontzettend nationalistisch gebeuren, met een propagandafactor van 10+. Ik voel me uit pure afkeuring rechtser en rechtser worden. Nog voor het eind van de speech kijken we elkaar uit. Genoeg is genoeg, wij gaan koffie halen.

Leer Frans met Eva

Le changement, c’est maintenant – de verandering is nu
France forte – sterk Frankrijk
On va gagner – we gaan winnen
On a gagné – we hebben gewonnen